Geçen gün otobüse bindim, oldukça doluydu.Bir kadın, biri beş diğeri yedi yaşlarında iki çocuğunu kucağına almış oturuyordu.Yanlarına da ben oturdum.Çocuklar aralarında konuşuyor, haliyle sıkıldıklarını da hareketli bir şekilde belli ediyorlar, anneleri de sürekli onlları susturmaya çalışıyordu.Karşımızda da yaşlı bir kadın çocukları kınar gözlerle seyrediyor, kadına manasız sorular soruyordu.En sonunda kadın sesli bi şekilde, en sevmediğim çocuklar, Allah başıma verdi işte napıyım, dedi.O kadar üzüldüm ve kadın adına utandım ki..Hemen kalktım çocuklar benim yerime otursunlar dedim.
Bir anne çocukları hakkında nasıl böyle düşünebilir? Ya hu çocuk bu, elbet konuşacak, sıkılacak, ağlayacak.Çok üzücü.O çocuklar bu gibi kim bilir ne hakaretlere maruz kalıyorlar da henüz anlayamıyorlar.
Böyle insanlar hiç anne olmasınlar istiyorum.Haketmiyorlarmış gibi hissediyorum.Tabii bunu takdir edecek ben değilim ama üzülüyorum işte.
